"เธอมักจะได้รับคำบอกเล่าบ่อยๆ ว่า การทำงาน คือคำสาปแช่ง และการงานคือเคราะห์ร้าย แต่เราขอบอกเธอว่า เมื่อเธอทำงานนั้น เธอได้ยังความฝันอันไกลยิ่งของโลกให้สมบูรณ์ในส่วนที่ได้จัดไว้เฉพาะเธอ ในเมื่อความฝันนั้นอุบัติขึ้น และในการประกอบการงานนั้น ก็คือ การที่เธอรักชีวิตอย่างแท้จริง และการรักชีวิตโดยการงานนั้นก็คือ การเข้าถึงความลับอันลึกล้ำที่สุดของชีวิต

...ก็การทำงานด้วยความรักนี้ คืออย่างไรเล่า คือการทอผ้าด้วยเส้นด้ายที่ดึงจากดวงใจของเธอราวกับว่าผืนผ้านั้นจะเป็นเครื่องนุ่งห่มของคนรักของเธอ คือการสร้างบ้านขึ้นด้วยดวงใจเอิบอิ่มในความรัก ประหนึ่งว่า สร้างบ้านนั้น เพื่อคนรักของเธออยู่ คือ หว่านเมล็ดพันธุ์ด้วยความละมุนละไม และเก็บเกี่ยวผลอันผุดขึ้นด้วยความปราโมทย์ ดุจดังว่า ที่รักของเธอจะเป็นผู้บริโภคผลนั้น"